Fremantle, een zeer gezellig stukje Perth. Laid back met veel mooie oude gebouwen. Leuke eetgelegenheden te over, een drukke bedrijvige haven, prachtige winkels, een ontzettend leuke markt waar zelfs ik koopgraag word, en een fijn strand. Kortom, de ideale plek om mijn laatste week door te brengen. Een pint Monk Wheat Beer naast me en mijn trouwe ‘vriend en gesprekspartner’ voor me. Dat Australië mijn hart gestolen heeft, moge inmiddels duidelijk zijn. Ik houd van het land en de mensen. Toch moet ik naar huis...Deze tien weken zijn omgevlogen. Maar, als ik terugkijk, lijkt het ook weer lichtjaren geleden dat ik hier voet aan de grond zette. De eerste nacht in Guesthouse Olembia, sleutel onder de deurmat. Ik had gedacht dat ik zou gaan huilen van vermoeidheid en ellende, maar dat gebeurde helemaal niet. Mijn eerste-hulp envelop, die ik van mijn vriendinnen pas na aankomst mocht openen, had ik per ongeluk thuis laten liggen. De envelop wist natuurlijk allang dat ik hem niet nodig zou hebben, en heeft zich daarom niet aan mij opgedrongen. Sindsdien vooral hoogtepunten met een enkel dieptepunt. Het is allemaal te lezen. En toch moet ik naar huis....Laat ik het mezelf makkelijker te maken door op een rijtje te zetten wat er minder leuk is aan Australië.
-Om te beginnen ga ik ècht niet met een helm op mijn hoofd fietsen. En ik zou geen Nederlander zijn als ik niet burgerlijk ongehoorzaam was....
-Van architectuur hebben ze geen kaas gegeten. Op een enkel gebouw na, zijn de moderne gebouwen weinig inspirerend.
-De kunst op straat is om te huilen. Slechts levensechte, waarheidsgetrouwe beelden met een voorbeeldfunctie. Van helden op politiek gebied of op sport terrein.
-Australië is een land van law and order. Een ‘mag niet’ land. ’Prohibited by Federal Law!’ Hoe vaak ik dat zinnetje gehoord heb...
-Bescherm de tere kinderziel....Overbezorgd. Zelfs bij films als ‘The Sound of Music zou nog gewaarschuwd worden voor ‘Mature themes’.
-De wijn is hier tè lekker...en het klimaat tè fijn.
-Ze rijden gevaarlijk links....en het is te ver weg.
Kan ik dan nu naar huis? Bij echte liefde zie, en accepteer, je ook de minder leuke kanten van de ander. Dus helpt de opsomming? Nee, niet echt. Maar waarom verlang ik dan toch naar huis? Behalve dan dat ik mijn heerlijke dochters weer in de armen kan sluiten...
Omdat reizen meer is dan “weg zijn”. Reizen betekent ook “thuiskomen”. Anders heet het emigreren. Ik kom graag thuis, met al mijn nieuwe bagage in de vorm van herinneringen, ervaringen, en de trots die ik voel. Mijn rugzak is te klein en puilt aan alle kanten uit. Mijn wandelschoenen heb ik daarom met de veters aan de buitenkant vastgeknoopt. Maar gek genoeg weegt hij minder. Door de dankbaarheid die er is, voor alles wat ik gezien en meegemaakt heb. En de liefde die me wacht...
Veel liefs! X
Tot gauw en goede reis,
zoen,
Marjolein
Ik hoop dat je er niet uitziet zoals ik droomde van je! Je had je "baard" laten staan, het zag er niet uit. Excentriek vond je zelf!
Voor ons was jouw reis een aanleiding onze vriendschap in ere te herstellen; daar nemen we uiteraard geen afscheid van!
Lieve Moon, ik wens je een veilige reis en een heerlijk weerzien toe met al je dierbaren.
Liefs,
Alet