Als hippie door de groene woestijn...

Afgelopen zondag met The Ghan, een gigantisch (!!!!) lange trein, van Adelaide naar Alice Springs. Dat was een goede ervaring moet ik zeggen. 1500 km, dwars door the outback, met een gangetje van gemiddeld 85 km per uur en regelmatig stoppen. Ruim 24 uur over gedaan. Maar vervelend was het niet. Ik zat naast een gezellig Engels meisje, en je kunt wat heen en weer lopen. Goede stoelen met veel beenruimte. Maar tegen verwachting in, reed ik door een groene, in plaats van een rode stoffige woestijn! Zoveel heeft het geregend. Heel bizar. Nog steeds is het weer, overal in Australië compleet van slag. Hurricanes (er schijnt er nu weer richting Queensland te gaan), overstromingen, bosbranden en gigantische hitte bij Perth.

 

Gisteravond ben ik van een 3 daagse trip naar Uluru (Ayers Rock), King’s Canyon en The Olga’s teruggekomen. De trip waarbij ik bang was dat ik de oma van het gezelschap zou zijn. Wel, dat was natuurlijk niet zo....Ik trof een hele gezellige zestigjarige dame uit Sacramento, Dana. Half van Indiaanse afkomst. Veel verhalen, veel energie. Erg fijn mens, waar ik graag contact mee zou blijven houden. Scott was the leader van de gang...Een mooie 22 jarige jongen met rastaharen. In een heel oude bus, geen vering, harde stoelen en gebrekkige airco in 3 dagen 1500 km afgelegd. Voelde me net een hippie in de jaren 60. Geslapen in swags. Dat zijn grote canvaszakken waar je je slaapzak in schuift en dan buiten slaapt. Onder de sterrenhemel is de bedoeling...Eerste nacht geen sterrenhemel te bekennen....het regende pijpenstelen in de woestijn... Maar de tweede nacht was het weer ons welgezind.......wat een sterren! Prachtig! Uluru, u allen welbekend van de foto’s was heel indrukwekkend. Een gigantische rode monoliet (één grote rots dus!). Maar omdat het zoveel geregend heeft, zag je ook kleine watervalletjes naar beneden stromen. En dat was heel bijzonder, want regenen doet het daar niet zoveel. Meer indruk maakte echter The Olga’s. Ook gigantische rode rotsen (geen monolieten) maar je kon daar ook goed wandelen. Een prachtige hike gemaakt. Mooie vergezichten, prachtige wit/grijze dode bomen en grote takken die als bizarre kunstwerken tegen het rode van de rotsen en de frisgroene lage begroeiing afstaken. Ook veel wilde bloemen en mooi gekleurde vogels....De laatste pittige hike was in King’s canyon. In stilte heb ik daar van de schoonheid genoten, en langs steile afgronden gelopen....(Maar ik moet toegeven, ik was ook stil omdat ik me de avond ervoor, bij het open vuur, tegoed had gedaan aan de rode wijn. Om half 5 opstaan en een pittige hike met stukken klimmen, valt dan op je 50ste niet mee, moet ik zeggen.....Wat had ik een spijt). Kortom, ik kwam gisteravond helemaal kapot ‘thuis’, maar het was de moeite meer dan waard. Vandaag een rustige dag in Alice Springs. Wachten op de Greyhound bus die me vanavond in 19 uur naar Katherine zal brengen. Een tussenstop van twee dagen, op weg naar Darwin. Waar het regent en onweert...

 

In mijn eerste blog schreef ik het al....ik kan zomaar beslissen of ik links of rechtsaf ga. Wel, mede door verhalen van medereizigers en het feit dat ik al eens aan de oostkust geweest ben,  ga ik naar de westkust. Vanaf Darwin vlieg ik of naar Broome of naar Perth.